Iggy speaking….

Written by on 22/03/2019

by Εύα Ζευγουλά

Με τα χρόνια ο γεννημένος στο Μίτσιγκαν rocker James Osterberg ο νεώτερος,δλδ ο γνωστός μας Iggy Pop – κέρδισε το προσωνύμιο «ο Νονός του Punk». Αυτό οφείλεται κυρίως στην θητεία του ως frontman του πρωτοπόρου punk συγκροτήματος Stooges, αλλά και επειδή η απερίσκεπτη, sui generis σκηνική παρουσία του ενέπνευσε μια χαρούμενη, αλλά ελαφρώς τρομακτική εικόνα που έγινε συνώνυμο του είδους.

Πώς αισθάνεστε όταν οι επικριτές, οι οπαδοί ή άλλοι μουσικοί σας αποκαλούν “Νονό του Punk”;

Αν αυτό με ενοχλεί σε σχέση με το σεβασμό;Στην αρχή ναι, αλλά τώρα δεν με πειράζει να με ονομάζουν “Νονό του Punk” Υποθέτω ότι έχω μεγαλώσει κι αρκετά πιά! Υπάρχουν περιστασιακά προσωπικά συναισθήματα που προέρχονται από αλληλεπιδράσεις one-on-one, όταν δλδ κάποιος με αφήνει να ξέρω κάτι για το ρόλο που έπαιξε η δουλειά μου στη ζωή του. Αυτό είναι μια κοινωνική επιρροή. Αλλά αν κάποιος θέλει να με αποκαλέσει κάπως οκ…Έχω ακούσει και πολύ χειρότερα πράγματα από το “Νονός του Punk”!

Έχετε πει ότι οι Sex Pistols ήταν ειλικρινείς με τους οπαδούς τους γιατί πάντα έλεγαν στους οπαδούς τους να μην τους εμπιστεύονται.

Είπα ότι “πάντα πίστευα ότι ήταν ειλικρινείς”. Δεν θυμάμαι να επικροτώ κανέναν επειδή είπε “Μην με εμπιστευτείτε”. Ήμουν πολύ πιο εντυπωσιασμένος από τις ικανότητες τους στη σκηνή παρά πχ απ ‘το γεγονός ότι τους έφαγε χιλιάδες δολάρια ο manager τους [Malcolm McLaren]. Δεν με νοιάζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο McLaren δεν ήταν ένας καταπληκτικός showman. Γιατί ήταν, ξέρετε.Και αυτό είναι ΟΚ.
Η ομάδα, στο σύνολό της, είχε πολύ γούστο. Ο Johnny Lydon είναι πολύ καλός στα πράγματα που πρέπει να είσαι καλός όταν είσαι ο frontman ενός γκρούπ. Και ο Steve Jones ήταν ένα πολύ καλό συμπλήρωμα για τον Johnny, ειδικά όταν ήρθε η δημοσιότητα. Όλοι συνέβαλαν κάτι μουσικά, ή από άποψη εικόνας, στην ομάδα.

Στο ντοκιμαντέρ “Punk”, οι θάνατοι του μπασίστα Sex Pistols Sid Vicious και της φίλης του Nancy Spungen παρουσιάζονται ως παραδείγματα για το πώς τα ναρκωτικά ουσιαστικά σκότωσαν το κίνημα της πανκ.

Υπήρχαν πολλά τέτοια πράγματα ( ναρκωτικά) γύρω μας , όπως την έβλεπα σαν πάνκης δλδ. Και ήταν το σκληρό πράγμα, έτσι υπήρχε πάντα μια τιμή που πρέπει να καταβληθεί. Το LSD και η μαριχουάνα ήταν τα πράγματα που σπρώχτηκαν το 1966 και το 1967. Η χρήση αυτών των ναρκωτικών έχει τον τρόπο να διαλύει κάποια από τα όρια που έχουν οι άνθρωποι για να κρατηθούν. Αλλά όσο τα εμπόδια αυτά διαλύονται, παίρνετε επίσης πληροφορίες για τη ζωή και τον κόσμο γύρω σας, ειδικά εάν έχετε μεγαλώσει ως αρνί που τρέφεται με γάλα για να το στείλουν στη σφαγή, όπως όλοι μας όταν μας είπαν: “Πήγαινε στο Βιετνάμ, αλλά μην ρωτάς γιατί. “Όλα αυτά.
Η κοκαΐνη ήρθε στη συνέχεια. Και φαινόταν σαν ένα καλό ναρκωτικό γιατί, μετά από λίγο, το χόρτο και το LSD δεν σου κάνουν πια. Μερικοί άνθρωποι έφταναν στα speed, αλλά η κοκαΐνη ήταν ένα πιο εξελιγμένο διεγερτικό που, στην πραγματικότητα, έκανε το πάρτυ να συνεχίζεται. Τελικά, τα νεύρα των ανθρώπων διαλύθηκαν, η υπομονή τους είχε εξαντληθεί, και πολλοί στράφηκαν στα οπιοειδή, καθώς και στα Valium και σε άλλα συναφή. Αυτά είναι πολύ λεπτές, πολύ επικίνδυνες ουσίες.

Υπάρχουν βιβλία ή κριτικές για τη μουσική ή τη μουσική πανκ που νομίζετε ότι είναι ιδιαίτερα πολύτιμες;

Οι Lester Bangs και Nick Kent είναι δύο άνθρωποι που μπορώ να σκεφτώ με το πρώτο. Και οι δύο, μ έναν άγριο πολύ υποκειμενικό τρόπο. Μα γιατί όχι! Τουλάχιστον αυτοί οι δύο αντιμετώπιζαν αυτό για το οποίο έγραφαν σαν να ήταν κάτι πραγματικά σημαντικό.
Διάβασα τα πράγματα που έγραψε ο Λέστερ Μπανγκς για μένα και σκέφτηκα: “Ωχ,είμαι καραγκιόζης! Αλλά για κάτσε: είμαι ένας σημαντικός εκπρόσωπος του μηδενισμού. Κουλ! Περιμένετε, είμαι κουλ ή όχι; Δεν είμαι σίγουρος! ”
Έχω ένα από τα βιβλία του. Το έχω εδώ και πολύ καιρό. Κάθεται στο ράφι μαζί με τα “The Andy Warhol Diaries”, τα συλλεχθέντα έργα του Allen Ginsburg και μερικά άλλα βιβλία.Κοιτάω τις ράχες τους και σκέφτομαι:”Οκ,αυτά είναι τα σημαντικά!”

Στο “Punk”, μιλάς για το έργο σου χωρίς να κρίνεις αναδρομικά τον εαυτό σου. Τι είδους ερωτήσεις σας έκαναν και πώς νιώσατε;

Ήξερα και είχα εργαστεί με τον John Varvatos προτού δεχθώ τόσο τη συνέντευξη όσο και τις βασικές ευθύνες του executive producer. Αγαπά και ενδιαφέρεται πραγματικά για τη μουσική. Μόλις είδα, σε ένα από τα καταστήματα του, ένα βιβλίο για τα 100 καλύτερα άλμπουμ rock ή κάτι τέτοιο-έκανα το μοντέλο γι’αυτόν τότε κι είχα κάποια “προνόμια”-ήξερα ότι απο εκεί θα έρχονταν οι ερωτήσεις της συνέντευξης για την εκπομπή κι ότι αναπόφευκτα θα υπήρχαν ερωτήματα όπως: “Έτσι, γίνατε junkie …” και κάτι τέτοια.
Ενώ ένας κριτικός – που ασχολείται καθαρά με την τέχνη – θα έχει διαφορετικές ερωτήσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ακούς την ερώτηση και προσπαθείς να απαντήσεις,στο βαθμό που μπορεί να γίνει σεβαστή η άποψη σου. Και στη συνέχεια προσπαθείς να βάλεις κάτι δικό σου που δεν έχει καμία σχέση με την ερώτηση, έτσι ώστε να φτάσετε στα δικά σου.Προσπαθείς δλδ να φέρεις το πράγμα λίγο περισσότερο στη δική σου οπτική.

Τι θα λέγατε σε ανθρώπους που παραμένουν εξοργισμένοι για το ότι το ιστορικό CBGB μετατράπηκε σε μπουτίκ Varvatos;

Τι θα έλεγα στους ανθρώπους που σκέφτονται: “Όλα συνέβησαν στο CBGB άνθρωπε μου!!!”; Υπήρχε σε εκείνο το δωμάτιο κάτι που ευνοούσε μια σειρά μουσικών που έβγαζαν ένα είδος art-rock. Όπως οι Talking Heads και πολλές στιγμές των Ramones. Και οι Blondie, αν και αυτό δεν είναι τόσο φανερό στην Blondie: [την τραγουδίστρια Debbie Harry] η οποία φάνηκε να μαθαίνει να τραγουδάει από το πουθενά. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό χωρίς ενα club όπου μπορούσε να πηγαίνει ξανά και ξανά, ενώ μάθαινε.
Και στη συνέχεια το group της Patti Smith, προφανώς, παρότι πιστεύω ότι το “The Piss Factory” γράφτηκε στο Nightingale που ήταν ένα μικρό μπαρ, μικρότερο από το CBGB, όπου έβαζαν πριονίδι στο πάτωμα, επειδή οι άνθρωποι θα ξερνούσαν,θα κατουρούσαν και θα έφτυναν έτσι; Αλλά έπαιζε επίσης και στο CBGB. Μπορούσες όμως να εξελιχθείς σε αυτό το δωμάτιο. Ήταν μικρό με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

 


Current track
Title
Artist

Background
Follow by Email
Facebook
Instagram