Στο καλό Τσάρλι, τζέντλεμαν…

Written by on 26/08/2021

Aπό τα “Επίκαιρα” του Δημήτρη Καπράνου στη σημερινή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο Τσάρλι Γουότς, ήταν ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς στον χώρο της τζαζ. Μπορεί να ήταν η “σταθερή βάση” του ροκ συγκροτήματος των “Ρόλινγκ Στόουνς”, που εξακολουθούν να δεσπόζουν στην παγκόσμια σκηνή επί εξήντα χρόνια (!), όμως παρέμεινε ένας επίμονα μελετηρός μουσικός της τζαζ. Και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα είχε ενταχθεί στους “Στόουνς” αν το συγκρότημα, στο ξεκίνημά του, δεν είχε περιλάβει έντονα στοιχεία “μπλουζ” στο ρεπερτόριό του.
Ο Τσάρλι, που έφυγε απο τον μάταιο ετούτο κόσμο προχθές, σε ηλικία 80 ετών, έπειτα από μια επέμβαση στην καρδιά, από την οποία πίστευε ότι θα βελτιωνόταν η κατάστασή του, ήταν ο “τζέντλεμαν” του κατά βάση “αλήτικου” συγκροτήματος. Πρόσεχε πάντα το ντύσιμό του (τον κατέτασσαν στους δέκα πιο καλοντυμένους ‘Αγγλους) ,παντρεύτηκε μια φορά και έμεινε με την ίδια γυναίκα, απέκτησαν μια κόρη και χάρηκαν εγγόνια.
Ουδείς άλλος “Στόουν” είχε ανάλογη συπεριφορά. Ίσως μόνο ο πρώην μπασίστας, Μπιλ Γουάιμαν, που παντρεύτηκε μια πολύ νεότερή του γυναίκα και αποσύρθηκε από το γκρουπ εδώ και κάμποσα χρόνια, μην αντέχοντας τις αλλεπάλληλες και φθοροποιές περιοδείες!
Σε πολλούς κάνει εντύπωση το γεγονός, ότι η είδηση του θανάτου του Τσάρλι έγινε μέχρι και “πρώτο θέμα” στα παγκόσμια δελτία ειδήσεων. Μα, για τον εικοστό αιώνα, οι “Μπητλς” και οι “Ρόλινγκ Στόουνς” ήταν οι πιονέροι, οι καθοδηγητές, οι ηγέτες ενός νέου, μεγάλου και σαρωτικού μουσικού κινήματος, που κατέκτησε την υφήλιο. Του “Ροκ-εντ-ρολ” ύφους.
Ήταν για την δική μας γενιά (των πενήντα και βάλε πλέον) κάτι σαν τον Μπετόβεν, τον Μότσαρτ και όλη εκείνη την μαγευτική συντροφιά, που γέμισε την ψυχή μας με αυτό που αποκαλούμε “κλασική μουσική”.
Το κίνημα στο οποίο Τσάρλι Γουότς κατέκτησε με την αξία και το ήθος του μια θέση στην κορυφή και τύγχανε γενικής αποδοχής και σεβασμού, άλλαξε τον κόσμο!
Εμείς ήμασταν η γενιά που “επαναστάτησε” στις αρχές του ’60,.που άφησε μακρυά μαλλιά και ντυνόταν “έξαλλα”, που αμφισβήτησε στα οδοφράγματα τις ηγεσίες και φώναξε “Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα!”.
Εκείνη η μεγάλη επανάσταση, είχε τις δικές της “ μικρές Μασσαλιώτιδες”. Κι αυτές ήταν τα τραγούδια των μεγάλων συγκροτημάτων και των τροβαδούρων της εποχής. Με τέσσερα-πέντε οργανα (αυτό είναι το ροκ ύφος), μια ντραμς, ένα μπάσο, δυο κιθάρες κι ένα “όργανο”( το έλεγαν αρχικά και …αρμόνιο), γεννήθηκαν συνθέσεις μοναδικές, τις οποίες σήμερα αποδίδουν σε κάθε ευκαιρία μεγάλες συμφωνικές και συναρπάζουν τον κόσμο!
Ε, ο Τσάρλι ήταν από τους στυλοβάτες του κινήματος. Με σταθερό χέρι, μας έδωσε τον ρυθμό στο “Satisfaction” και στο “Paint it black” , που μας ξεσήκωσαν. Φανατικός “Μπητλικός”, έτρεφα μεγάλο σεβασμό και μελέτησα πολύ τον Τσάρλι.
Και δεν μπόρεσα να μην δακρύσω, καθώς έγραφα ετούτες τις γραμμές!


Current track
Title
Artist

Background
Follow by Email
Facebook
Instagram