Σ΄ ευχαριστούμε όλοι μας, κυρία Μπαέζ – Του Δημήτρη Καπράνου

Written by on 17/07/2019

Ήμουν στα 24 τότε. Νεαρός ρεπόρτερ, με το μπλοκάκι και το «μπικ» στο χέρι, έτρεχα από το πρωί ως το βράδυ.
Μόλις είχε πέσει η δικτατορία και κάθε τόσο είχαμε κι από μια υποδοχή στο αεροδρόμιο.
Είχε προηγηθεί η μεγαλειώδης υποδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Ελληνικό το βράδυ της 24ης Ιουλίου.
Τύχη αγαθή, βρέθηκα εκεί, απεσταλμένος της «Αθηναϊκής», η οποία επανακυκλοφόρησε την επομένη με την υπογραφή ενός πρωτόβγαλτου «πιτσιρικά» στο ρεπορτάζ της τελευταίας σελίδας.
Το ρεπορτάζ του δρόμου, από το Σύνταγμα στο αεροδρόμιο (στην πίστα) και πίσω στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ο μέγας αναμορφωτής της χώρας, ορκίστηκε πρωθυπουργός!

Ακολούθησαν κι άλλες αφίξεις, Μας ήλθε, στις 26 Ιουλίου, η Μελίνα Μερκούρη, με τον άνθρωπο που την «έπλασε» και την καθοδήγησε σε κάθε πτυχή της πολιτικής της ζωής, τον Ζυλ Ντασέν.
Και πάλι στο αεροδρόμιο. Με τον Ακριθάκη και τον Μπέη, αλλά πρώτα απ’ όλα με την Μανουέλα Παυλίδου, την «σκιά» της Μελίνας όλα τα χρόνια που εκείνη πρωταγωνίστησε στην πολιτική, μέχρι που είπε στον Παπανδρέου το περίφημο: «Πρόεδρε, δεν αρέσουμε πια!»…
«Είμαι ευτυχισμένη επειδή είμαι ένας πολίτης που θα μπορέσω μια μέρα να ψηφίσω. Αισθάνομαι μια βαθιά συγκίνηση που βρίσκομαι ύστερα από τόσα χρόνια πίσω. Ευχαριστώ τον ελληνικό λαό για τον αγώνα που έκανε όλα αυτά τα χρόνια. Ευχαριστώ το Πολυτεχνείο. Ευχαριστώ την Κύπρο που ετούτη τη στιγμή καίγεται. Θα μείνω στην Ελλάδα για πάντα» μας είπε στο αεροδρόμιο. Και έμεινε.

Κι ύστερα, στις 30 Ιουλίου, μας ήλθε η μεγάλη Τζόαν Μπαέζ.
Η γυναίκα-σύμβολο εκείνης της εποχής, η τραγουδίστρια που μαζί με τον Ντύλαν είχε τραγουδήσει την δύναμη και την ορμή της νεολαίας, είχε εκφράσει το αντιπολεμικό κλίμα της εποχής, είχε στείλει παντού τα μηνύματα της ειρήνης για τον τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ.
Εκεί και πάλι, στο αεροδρόμιο, με το μπλοκάκι και το στυλό αλλά και με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο για να της το δώσω, για το «Joe Hill», το τραγούδι που μας είχε σημαδέψει…
Απλή, όμορφη, φιλική, απάντησε σε ότι κι αν την ρωτήσαμε.
– Τι έκανες όταν έμαθες ότι έπεσε η δικτατορία;
– Είπα μια προσευχή, έκλαψα και ήπια!
Δεν ήταν ο προορισμός της η Αθήνα, αλλά είχε έλθει «για να γιορτάσει για λίγο πηγαίνοντας προς το Ισραήλ» …
– Θα τραγουδούσες και στην Ελλάδα; ρώτησα φωνάζοντας δυνατά.
– Τώρα ναι, με το καθεστώς των συνταγματαρχών ποτέ! Απαντά
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Επειδή στις 28 Ιουλίου η Μπαέζ δίνει στη Μαδρίτη την τελευταία συναυλία της, 78 χρόνων πια , με 60 χρόνια καριέρας, και 30 άλμπουμ.
”Δύσκολο πια να ελέγξω τις φωνητικές μου χορδές και αυτό κάνει το τραγούδι κουραστικό. Χρειάζεται ολοένα και περισσότερη εξάσκηση”. Είπε προχθές.
Και ο Ντύλαν; ”Έχουμε να μιλήσουμε 30 χρόνια, αλλά δεν έχει σημασία, είμαι τυχερή που τον είχα στη ζωή μου”.
Κι εμείς που είχαμε κι εσένα, Τζόαν!

Please follow and like us:
error

Reader's opinions

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *



Current track
Title
Artist

Background
Follow by Email
Facebook
Facebook
Instagram