Ερικ Μπάρντον: Η ολοζώντανη φιγούρα των sixties

Written by on 03/10/2021

Tου Δημήτρη Καπράνου –

Η εκπομπή της ΕΡΤ “Το μουσικό κουτί” είναι η πιο επιτυχημένη της εποχής μας. Αφού κατάφερε να καθηλώσει μέχρι και εμένα, που “η καρέκλα μου έχει καρφιά” , κάτι καλό συμβαίνει.
Το καλό, όμως, υπερέβη τα όρια της φαντασίας, όταν, την Τετάρτη που μόλις πέρασε, ο Πορτοκάλογλου μίλησε στην καρδιά και το μυαλό μου, με άρπαξε από την καρέκλα και με πέταξε πίσω, στα χρόνια της αμφισβήτησης και του θυμού, καθώς στο πάλκο της εκπομπής πρόβαλε ο μέγας, ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος γητευτής ψυχών , ο ‘Ερικ Μπάρτον! Ο Τζόρντης από το Νιουκάστλ, και οπαδός της ομαδάρας μας, της Newcastle United!!
Επιτρέψτε μου να θυμίσω ότι το πρώτο τραγούδι που μάθαμε και παίξαμε “ζωντανά” με το συγκρότημά μας, τους “Clouds” το 1965, ήταν το “The house of the rising sun”, των Animals, το αμερικάνικο δημώδες, που κανείς δεν γνωρίζει τον συνθέτη του και που θρυλείται ότι γράφτηκε για έναν οίκο ανοχής στην Νέα Ορλεάνη, ο οποίος έκλεισε από τα παράπονα των πουριτανών γειτόνων!
Τί ήταν εκείνο το τραγούδι! Ο ύμνος μας, το κουμπί που πατούσες και μας εκτίνασσες στους ουρανούς. Με το που άρχιζε να αναλύει τις συγχορδίες ο αείμνηστος Χίλτον Βαλεντάιν (λα -,ντο+, ρε+, φα+, λα-, μι+) όλες οι αισθήσεις της τότε νεολαίας έγραφαν “κόκκινο”!
Εμείς, λοιπόν, είχαμε αποφασίσει να κάνουμε την πρώτη μας εμφάνιση στον χορό της Αρμενικής Νεολαίας στο σχολείο ”Ζαβαριάν”, στη Νίκαια.
Ήταν το μοναδικό-τότε- σχολείο που διέθετε αίθουσα χορού-με σκηνή- και καθώς ο κιθαρίστας μας, ο Γιάννης Μπερμπεριάν είναι Αρμένιος, όπως και ο τότε “μάνατζέρ” μας, καρδιολόγος σήμερα, Άρης Τσολακιάν, “κλείσαμε” εμφάνιση στον χορό!
Κάναμε πρόβες εξαντλητικές (κρυφά από τους γονείς μας, που δεν θα μας άφηναν ποτέ να γίνουμε “γιε-γιέδες”) και είχαμε μάθει είκοσι τραγούδια.
Πρέπει να σας πω ότι παίζαμε πολύ καλά, καθώς ο Γιάννης ήταν από τότε εξαιρετικός κιθαρίστας, εγώ έπαιζα μπάσο, με μια κιθάρα “χόφνερ” που μου είχε φέρει ο αδελφός μου από την Αγγλία και είχα μαζί μου πάντα την ”μελόντικα”, με την οποία υποκαθιστούσα κάποιες φορές το “αρμόνιο” όταν είχε κάποιο “σόλο” (αργότερα, που αγόρασα “χάμμοντ” παράτησα το μπάσο), είχαμε ντάμερ τον Μπούλη( δεν θυμάμαι το επώνυμό του) , με πλήρες σετ ντραμς και ρυθμική κιθάρα τον Γιώρο Κουτελόπουλο, που επίσης σπούδαζε σε Ωδείο.
Τραγουδιστής μας ήταν ο αείμνηστος Άγγελος Μαστοράκης, ο μετέπειτα συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού “9” της “Ελευθεροτυπίας”!
Το “σουξέ” μας, ήταν το “The house of th rising sun”, καθώς ο ‘Αγγελος είχε φωνή που πλησίαζε προς το “νέγρικο” μπλουζ.
Ήμασταν, που λέτε, έτοιμοι για την πρώτη συναυλία, όταν, ξαφνικά, εμφανίζεται στην πόρτα του σπιτιού μου ο Άγγελος και μου ψιθυρίζει: “Έχει κλείσει ο λαιμός μου, δεν μπορώ να τραγουδήσω”!
Παγώνω, καθώς την επομένη ήταν ο χορός! Καταστρώνω σχέδιο και πηγαίνω στον ιατρό πατέρα μου. “Μπαμπά, ο Άγγελος είναι κρυωμένος και δεν μπορεί να μιλήσει και αύριο έχει να τραγουδήσει με την χορωδία του σχολείου” ή κάτι παραπλήσιο, του λέω.
Και ο γιατρός, συνιστά-μέσω εμού- στον Άγγελο να πιπιλάει κάθε δυο ώρες μια παστίλια “Bradoral” (θυμάμαι ακόμη το φάρμακο) για “να του ανοίξει ο λαιμός”…
Πράγματι, το βράδυ του Σαββάτου, ο Άγγελος τραγούδησε μια χαρά και οι “Clouds” έγιναν οι “φίρμες” της αρμενικής νεανικής κοινότητας, καθώς παίζαμε Αnimals, που τότε ήταν τότε πολύ δημοφιλείς.
Βλέποντας, λοιπόν, τον Έρικ Μπάρτον, που μένει πια σχεδόν μόνιμα στη χώρα μας, παντρεμένος με την Μαριάνα Προεστού, γύρισα πίσω στα χρόνια των “Clouds”.
Κι ύστερα, καθώς ο Πορτοκάλογλου και οι συνεργάτες του “έδεναν” την “Μάγισσα της αραπιάς” του Τσιτσάνη με το “The house”, θυμήθηκα την εποχή του On The Rocks”, εκεί όπου, με τον αξέχαστο Μάικ Ροζάκη, “δέναμε” το “Michelle” των Beatles με την “Φραγκοσυριανή” και το “Girl” των Λένον-Μακάρτνεϊ με “Τα ματόκλαδά σου λάμπουν”!
Γιατί-να το ξέρετε- ο Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης, ο Χατζηχρήστος, ο Μπαγιαντέρας, είναι οι Έλληνες μύστες του rhythm and blues.
Χωρίς να το ξέρουν, βέβαια, αλλά η μουσική που βγαίνει μέσα από την καρδιά και βασίζεται στην δοκιμασία της ψυχής, δεν έχει σύνορα και πατρίδα. Είναι παγκόσμια!
Κι ύστερα από χρόνια, άκουσα εκείνα που παίζαμε τότε, να τα παίζει ένας Αφροαμερικάνος πιανίστας σε ένα υπόγειο μπαρ ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη. Κι ο Ροδίτης μπάρμαν, μου εξηγούσε ότι “του έχει δώσει κάτι ελληνικούς δίσκους και έχει ξετρελαθεί”!
Σήμερα, που δεν είμαι μεγάλος στα χρόνια όσο ο Έρικ Μπάρτον αλλά επιμένω κι εγώ να παίζω μουσική (έχουμε να κάνουμε “λάιβ” κοντά δυο χρόνια λόγω κορωνοϊού) με το συγκρότημά μου, τους “Νόμος 4000”, ευγνωμονώ την αδελφή μου, που μου έβαλε τα χέρια στα πλήκτρα του πιάνου μας σε ηλικία πεντε-εξι ετών, τους δασκάλους μου στη ΧΑΝ Νικαίας και τον “Πειραϊκό Σϋνδεσμο” τον Απόστολο Ζυγούρη στην Ιωνίδειο και τον Δώρο Φακιολά στη Γαλλική Σχολή. Και ευγνωμονώ τον ιδιοκτήτη του “Καφε-Μπαρ” στη γωνία των οδών Σηστού και Προκοπίου, στη Νίκαια, όπου άκουσα για πρώτη φορά τον Έλβις από το τζουκ-μποξ (ένα Seeburg , του 1957, που αργότερα το βρήκα και το έχω πλέον στο γραφείο μου) και αγάπησα το ροκ!
Και παρακαλώ τους κρατούντες να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στα Μουσικά Λύκεια και τα Ωδεία.
Ακούτε μουσική, στηρίξτε με κάθε τρόπο τους Έλληνες καλλιτέχνες.
Η μουσική είναι η σωτηρία της ψυχής. Κι όπως λέει η Λίνα ,”Η σωτηρία της ψυχής, είναι μεγάλο πράγμα”..

Υ.Γ: ΣΤη φωτογραφία Ο Έρικ Μπάντον και ο Στινγκ. προχθές, με φόντο την Ακρόπολη. Και οι δυο λάτρες της ομαδάρας μας, της Newcastle United!

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Current track
Title
Artist

Background
Follow by Email
Facebook
Instagram