Ο Ζακ Στεφάνου  είναι Έλληνας τραγοδοποιός από τη Θεσσαλονίκη. Στα 15 του ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας με τον Βασίλη Βέτσο και έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Από το 2001 είναι φοιτητής στην Αρχιτεκτονική του Α.Π.Θ.

Ο πρώτος του δίσκος «Στο διάστημα δραπέτες» κυκλοφόρησε το 2003  σε Ελλάδα και Κύπρο. Τη διεύθυνση παραγωγής ανέλαβε η Δήμητρα Γαλάνη και την ενορχήστρωση ο Μανώλης Φάμελλος. Από τον δίσκο γνώρισε μεγάλη επιτυχία το τραγούδι «Δείξε μου τον τρόπο». Ο δέυτερος δίσκος (2005) «Ένας όμορφος κόσμος» ήρθε να επιβεβαίωσει την επιτυχία του πρώτου. Σε συμπαραγωγή από τον Μάκη Μουράτογλου και τη Δήμητρα Γαλάνη, κατάφερε να καταξιώσει τον Ζακ Στεφάνου ανάμεσα στους τραγουδοποιούς της χώρας. Τα «Φτάσε στον πάτο», «Μικρό μου πόνι» και «Πάντα δικός σου», ντουέτο με την Ανδριάνα Μπάμπαλη, με τους προσεγμένους στίχους τους, αποτέλεσαν αντικείμενα σχολιασμού σε ραδιόφωνα και YouTube.

Έκτοτε ο Ζακ Στεφάνου έκανε ένα διάλειμμα από τη δισκογραφία, ενώ το 2006 δημιουργήθηκε η μΠάντα-Κοάλα, αρχικά χωρίς τον τίτλο μΠάντα-Κοάλα. Τα επόμενα χρόνια ο Ζακ Στεφάνου πραγματοποίησε δεκάδες συναυλίες σε Ελλάδα και Κύπρο και σαν επιστέγασμα αυτού, το 2010 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Koalaboration».

Μερικά λόγια, από το ανεπίσημο site του

«Με λένε Ζακ Στεφάνου, βαπτίστηκα έτσι δεν είναι καλλιτεχνικό, και γεννήθηκα στα 8Os. Μου αρέσει η μουσική, οι γυναίκες, το χιόνι, ο ουρανός όταν έχει μικρά σύννεφακια και ο ανανάς. Στον ελεύθερο μου χρόνο, ακούω τις ιστορίες των άλλων, γιατί έχω γράψει πολλά τραγούδια για τον εαυτό μου, και το βρίσκω λίγο εγωιστικό και νιώθω τύψεις. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μέλος μιας αυτόνομης βιολογικής κοινότητας και να πεθάνω ευτυχισμένος από φυσικό θάνατο ακούγωντας Ραβι Σανκαρ.

Πρόσφατα άρχισα να αντιπαθώ την λέξη εγώ, και πιστεύω ότι είναι μια λέξη προβληματική και ησσονος σημασίας που οφείλει να διαγραφεί από το ανθρώπινο λεξικό. Προτείνω στην θέση της την λέξη ΕΜΕΙΣ, μια λέξη πλήρης όσο το σύμπαν και σημαντική όσο η ανθρωπότητα. Δεν θέλω να συγκεκριμενοποιήσω, έμαθα κι εγώ από μικρός να σκέφτομαι λάθος. Πιστεύω όμως ακόμα ότι μπορούμε να διορθώσουμε, να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να εκμηδενίσουμε το εγώ μας, και να γίνουμε όλοι ανώτερα (επιτέλους) όντα, ως συντροφιά πλέον, και όχι ως μονάδες.

ΑΝΤΕ…»