Ανναλία

Από μικρή ήταν ένα απ’τα κλασσικά παιδιά που απλά ήθελαν να κατακτήσουν τον κόσμο! Βίωνε το σύνδρομο του «super-man» μέσα της. Ονειρευόταν πως μια μέρα θα γίνει ζωγράφος ή τέλος πάντων κάτι που θα έχει να κάνει με την τέχνη. Διότι τη ζωή χωρίς τέχνη,μόνο με γη χωρίς οξυγόνο μπορεί να την παρομοιάσει.

Μεγαλώνοντας πέρασε στο πανεπιστήμιο,στο τμήμα πολιτικών επιστημών και διεθνών σχέσεων,μα ακόμη δεν καταστάλαξε. Στο μόνο πράγμα που σίγουρα πιστεύει από τότε μέχρι σήμερα είναι το κυνήγι προς το όνειρο.Κάτι σαν παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού,όπου όλα τα παιδάκια ξεκινούν ενθουσιασμένα μα στη μέση τα μισά είτε βαρέθηκαν,είτε τα φώναξε η μαμά τους για φαί. Εεε εδώ είναι που ουρλιάζει το μέσα σου ότι ΟΧΙ!! μείνε,τρέξε,κουράσου,ευχαριστήσου όμως τη ζωή!